Szybownictwo

Czym jest szybownictwo?

W prostym tłumaczeniu – latanie szybowcami. Zagłębiając się w definicję- szereg czynności związanych z lataniem szybowcami: począwszy od wyszkolenia się teoretycznego, poprzez naziemną obsługę sprzętu latającego, po wykorzystaniu wiedzy zdobytej na ziemi w powietrzu rywalizując z innymi. Można uprawiać szybownictwo na wiele sposobów (oczywiście różnice dotyczą głównie tego, na jaki rodzaj lotu zdecyduje się pilot szybowcowy)- rozpatrzymy różne aspekty w dalszej części naszego zbioru najczęstszych pytań i odpowiedzi.

Co to jest szybowiec?

Szybowiec to aerodyna. Utrzymuje się w powietrzu dzięki sile nośnej, która powstaje podczas opływu powietrzem statku powietrznego.

Lecz, by mógł mieć możliwość utrzymania się w powietrzu, musi się wznieść. I tu wyróżniamy kilka metod startu:

– za wyciągarką: popularny, tani rodzaj startu, praktykowany w większości Ośrodków Szkolenia Lotniczego podczas kursu podstawowego (o nim parę słów później); w ciągu kilkunastu sekund znajdujemy się na wysokości 300 – 1000m (wysokość ciągu zależy od długości lotniska oraz długości i rodzaju liny). Wyciągarka wygląda jak trochę większy traktor posiadający bęben, na którym to nawinięta jest lina. Niektóre modele windy (bo tak też nazywana jest ta maszyna) posiadają dwa bębny. Wyciągarka postawiona na przeciwległym końcu lotniska: lina jest najpierw rozciągana (zazwyczaj przy pomocy samochodu wolno jadącego), następnie podczepiana pod szybowiec. Po zgłoszeniu przez załogę szybowca gotowości, wyciągarkowy napręża linę i po chwili dając pełny gaz na wyciągarce szybowiec rozpędza się i wzbija w powietrze. Kiedy wiemy, że musimy się odczepić od liny? Pilot wręcz czuje, że wyciągarkowy zdjął gaz i ciągnąwszy za wyczep, szybowiec pozbywa się liny. Obserwacja tego procederu jest ułatwiona, gdyż w odległości kilku metrów od końca liny (tego końca, który był podczepiony do szybowca) znajduje się mały spadochronik, który nie dość, że lekko spowalnia opadanie liny, to jest na tyle widoczny, że zarówno z ziemi, jak i z powietrza, można jednoznacznie stwierdzić wyczepienie.

– za samolotem: spotykany na całym świecie rodzaj startu. Metoda jest prosta: samolot holujący, do którego podczepiona jest lina, holuje szybowiec na określoną wysokość- w tym sposobie startu nic nas nie ogranicza w wysokości wyczepienia i odległości od lotniska (no może prócz ilości paliwa w holówce). Metoda ta jest bezpiecznym i prostym rodzajem startu, m.in. praktykowanym podczas holi na zawodach szybowcowych.

– grawitacyjnie: metoda startu najbardziej naturalna, w Polsce możliwa na Bezmiechowej i w Jeżowie Sudeckim. Szybowiec z pomocą osób wspomagających początkowy rozbieg (lub też nawet bez nich!) staczając się z górki nabiera prędkości i po osiągnięciu wymaganej wartości prędkości odrywa się, przechodząc w lot ślizgowy.

– z gum: trochę zapomniana metoda startu, a szkoda, bo bardzo atrakcyjna! Szybowiec zostaje wystrzelony na zasadzie podobnej jak działa proca, a później pozostaje już tylko swobodny lot. Oczywiście tylko na górzystym terenie możemy korzystać z tej metody.

– start za samochodem: w ostatnim czasie dużą furorę robi właśnie ta metoda. Małe koszty, łatwość- to przemawia za wprowadzeniem jej na stałe do naszego szybowniczego abecadła. Jedynym minusem jest wymaganie długości pasa startów- ten rodzaj startu nie uda się na krótkich polach wzlotów: lina między samochodem a szybowcem ma określoną długość plus odległość potrzeba do rozpędzenia się zespołu do odpowiedniej prędkości oraz odległość, jaka jest potrzebna do wzbicia się szybowca na odpowiednią wysokość.